Terugblik op de Retraite

 

Een terugblik op de Retraite 2017: ‘Een ontmoetingsplek en oord op onze pelgrimsreis’, Wie is God?

Als kinderen van God zijn we als vreemdelingen op aarde, bijwoners, en op reis, een reis van eeuwig leven. We willen de enige ware God kennen en de Here Jezus Christus, dat is immers eeuwig leven. Samen komen we aan in Helvoirt, een dorp ergens in Brabant, bij een prachtig klooster. Onmiddellijk uit het oog springend is het Kruis in het midden van de oprit, het centrale gruwelijke en tegelijkertijd prachtige symbool van ons geloof. Je komt binnen, meld je bij de receptie, ontvangt je pasje en gaat naar je slaapkamer die je de komende twee nachten deelt met een aantal mensen. Een Bijbeltje van het klooster ligt daar in drie verschillende talen (NT). Je gaat naar beneden, en daar in het midden is een atrium waar je de komende dagen gaat eten met de verenigingen. Tijdens het eten wordt er speels doch competitief als ware strijders een verenigingslied ingezet, en als er één gaat, kan de andere vereniging natuurlijk niet achterblijven om ‘hun’ vereniging kenbaar te maken. Een nachtbestuur, nachtactiviteiten, en midden in de nacht wordt er gebrast, soms met ludiek ‘geweld’ en veel ‘commotie’. Anderen zijn op bed en hebben er misschien niet veel van meegekregen.

Wat je wel meekrijgt: ‘Onze God is zo veelzijdig.' Drie samenkomsten, een geweldige band die goed op elkaar is ingespeeld en de lijnen prachtig uitzet, muzikaliteit alom. Maar het belangrijkste: ‘Op God gericht, aanbiddend’. De aanbidding komt over onze lippen, vanuit het hart gegrepen. We mediteren, we overdenken, we denken wellicht aan onze eigen relatie met onze Schepper en Verlosser. Drie sprekers, een over de gerechtigheid en recht van God, de ander over wijsheid van boven, en de ander over de (on)grijpbare liefde en genade van God. Behalve de diensten zijn er reflectiegroepen. Zelf ging ik naar gebedsreflectie: bidden vind ik zeer belangrijk, want dan spreek je naar Onze God, Onze Vader en Heer. Je hebt toegang, je mag tot Hem naderen met zelfvertrouwen, het voorhangsel in de tempel is gescheurd en wij kunnen door het bloed van Christus, door Zijn Vlees, naderen tot Hem. We delen eerlijke verhalen tijdens reflectie: ‘Sommigen van ons slapen slecht, soms maar 10 uur in een week, anderen meer, maar piekeren, zijn angstig of onzeker’. Verhalen als: ‘Heb ik mijn leven eigenlijk wel op de rails, zorg ik überhaupt wel goed voor mezelf, heb ik mezelf wel lief, of is dit lastig?’ We bidden voor elkaar, we wandelen door het bos naast het klooster en leren elkaar langzaam kennen.

Waar ik zelf veel tijd heb doorgebracht is in de kapel van het klooster. Je weet wel: een met mooie klassieke houten bankjes. Daar dacht ik aan God, sprak ik met God over mijn leven en over Hem. ‘Ik deelde, ik hoorde, ik schreef met Hem mijn gevoelens en gedachten op papier. Ik had het idee dat God mij op die manier wilde troosten. Uren doorbrengen daar, op de tweede dag een vesper met een koor, ik zie broeders en zusters met hun handen gevouwen en hun Bijbeltje de rust van God opzoeken. Zijn Rust binnengaan, even weg van de hectiek en drukte van de wereld waar we ons dagelijks in moeten voortbewegen.

Er zijn ook workshops waar je aan kan deelnemen, gebaseerd op de ‘vrucht van de Geest’. We willen immers steeds meer op die Man lijken die aan dat Kruis is genageld voor ons. Zelf had ik enorm veel aan mijn hoofd en heb daardoor uren in de kapel doorgebracht, persoonlijke tijd met Abba Vader.

Na een paar dagen heb ik door hoe het klooster in elkaar zit (althans beneden): Het atrium, waar je omheen kunt lopen als ware een vierkant, de ingang aan de ene kant, de kapel aan de andere kant, de keuken aan de rechterzijde. Dan vertrekken we, met een boek genaamd ‘Niemand is als God’, we danken ieder voor zijn bijdrage voor het mogelijk maken van het weekend, we applaudisseren, en we komen naar buiten, waar bussen alweer klaar staan voor de terugreis. Daar staat dat Kruis nog steeds, op de oprit. Onze Here Jezus die ons verzameld heeft bij dat Kruis, daar waar vergeving is voor onze zonden. Daar, worden we stil. En dan weten we: het grootste applaus, het grootste ontzag, het grootste gejuich, de meest indrukwekkende stilte, de grootste dankbaarheid, die is voor Onze God. Het boek ‘Niemand als God’ heeft de perfecte titel: ‘Ja, dat klopt! ‘Welke God wordt er nou mens, welke God laat zich nou bespugen, bespotten, slaan, vernederen, kruisigen? En staat weer op? ‘Ja, onze God. Bedankt Abba, bedankt Heer, we blijven reizen, we blijven gaan, met Hem, door Hem, voor Hem. U steeds beter willen kennend. Leer ons Heer U te leren kennen’. Zalig is wie Hem erkent’.

 

Geschreven door:            

Nick Martinus

C.S.V. Ichthus Groningen, 3e jaars

1e keer bij de Retraite. 

Agenda

Retraite 2018 - Commissie inschrijvingen
23 nov 2018 - 17:00
Lees meer

Retraite 2018 - Overboord
23 nov 2018 - 17:00
Lees meer

Bestuursverfrissingsweekend
1 feb 2019 - 17:00
Lees meer

Ichthus Landelijk Gala
8 feb 2019 - 18:00
Lees meer

Symposium
16 mrt 2019 - 10:00
Lees meer

Sportdag
18 mei 2019 - 09:45
Lees meer

Nieuws